In Jerevan en klaar voor de rit naar de Lori Region

Na bijna 2 maanden uitkijken naar het moment van vertrek was het gisteren, zaterdag 14 februari. zover. In alle vroegte ben ik vertrokken met de trein van Dordrecht naar Schiphol om in witte air France vogel naar Parijs te vliegen om vervolgens over te stappen in een andere witte vogel om uiteindelijk in  de hoofdstad van Armenië, Jerevan aan te komen.foto 3

Dat is gelukt. De vlucht naar Jerevan zat niet vol en duurde 4.30 uur. Althans, dat is de tijd dat we in de lucht zijn geweest. In totaal duurde hij ‘fictief’ 3 uur langer want er is een tijdsverschil van 3 uur zodat even na 21.00 uur de wielen de landingsbaan raakten.  In tegenstelling tot de eerdere luchtige vluchtjes met Ryaniar waar je tussen een batterij van toeristen aankomt en iedereen getooid is in vakantiekleding, was de eerste persoon die ik na het vliegveld zag een man van middelbare leeftijd, gestoken  in een mooi groen militair pak met een goed passende grote baret op zijn hoofd.

foto 1

Nog geen 20 meter later stond, nog in de slurf van het vliegtuig naar de terminals toe, een tweede militair geflankeerd door een dame van het vliegveld Zvartnots. VIP stond op het bordje en iets erop geschreven dat ik niet kon lezen. Heel even dacht ik,,Dat zou toch niet voor mij zijn? Aangekomen in de aankomsthal werden alle paspoorten gecontroleerd. Een paal met een digitaal nummer en om de 2 seconden een blieb gaf aan dat je bij een van de 13 hokjes je paspoort kon laten controleren. De Bliebjes waren dan ook niet van de lucht. De dame keek goed, beter, nog beter en uiteindelijk kreeg ik een stempel en mocht ik het land in.

De koffers en de tas met medische spullen voor de kliniek in Jerevan kwamen na enig wachten onder het grijze gordijn gerold. Daarna werd de bagage nog een keer gecontroleerd en kon ik de ‘Hello Goodbye’ deur door. Daar stond mijn taxichauffeur met een wit bordje Mr. Bram de Muijnck. Ik knikte en hij sprong direct op om mijn koffer, de kleinste natuurlijk, naar zijn auto te rollen. De grote koffer nam ik vrijwillig voor mijn rekening.

Het was inmiddels erg donker geworden. De taxichauffeur sprak geen Engels. Zo af en toe kwamen er wat kregen uit zijn mond als er iemand iets in het verkeer deed dat volgens hem niet normaal was. Ik zag veel gebouwen met heel erg veel lichten erom. Ik omschrijf ze als kerstboom gebouwen met onleesbare teksten erop. Er reden Trabantjes links en rechts over de kruispunten en de taxichauffeur die overal tussendoor slalomde. Na de eerste actie in het verkeer reed er een politieauto in een zijstraatje met zijn zwaailicht aan. Ik dacht,,,nee he! Maar dat bleek inderdaad normaal te zijn. Alle politieauto’s hebben standaard hun zwaailicht aan. Of dat overdag ook zo is zal ik vandaag wel zien.

Na een heerlijk diner  (aanvang 23.00 uur) van kip en friet en een Armeens biertje en een goede nachtrust en ontbijtje is het nu wachten op mijn begeleider die me naar de Lori regio zal brengen.

foto 2

Deze rit van 200 kilometer zal ongetwijfeld een mooi beeld geven van het land.

Een gedachte over “In Jerevan en klaar voor de rit naar de Lori Region

  1. Willem Caspers

    Hallo Bram,
    Fijn dat je goed over bent en alles goed gaat.
    Ben nu al erg benieuwd naar de foto’s en je commentaar over de rit door het land.
    Succes en tot de volgende blog.
    Hartelijke groeten,
    Willem

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s