Haghpat, thanxs for the moments of silence…

Toen ik vanmorgen opstond was het nog vroeg. 8 uur was ik klaar voor de reis naar mijn volgende bestemming, Haghpat, Ik had toen nog geen idee wat me allemaal weer te wachten stond.

De morgenstond had ook vandaag weer een omelet, eigen gemaakte kaas, ingelegde zure bommen, warme melk (want ik had een keer laten vallen dat ik dat wel eens dronk), een grote pot thee, veel lavash (brood), jam uit eigen tuin, honing en roomboter in de mond. Sergio zat zoals elke morgen recht tegenover me en aan de linkerkant van ons knetterde een groot haardvuur. We spraken geen woord want deze goedzak spreekt allen Armeens. Telkens als ik uit een kamer verschijn, springt hij in de salut stand en brengt zijn rechterhand naar zijn hoofd. Ik ben wel van hem gaan houden. De grappende en grollende man uit de eerste training veranderde in zijn houding. Ik mag hem wel. De meegenomen Zadkine stropdas die ik hem heb geschonken zal hij waarschijnlijk niet dragen. Allereerst omdat hij nog nooit er heen heeft gestrikt en ten tweede omdat hij , nadat hij de door mij gestrikte das om zijn buik had hangen salueerde en riep zonder dag geen communist en met das een communist……Het was een koddig gezicht. Zijn vrouw was heel blij met de sjaal die Johan mij had meegegeven. De PUM klompjes/sleutelhanger doet het altijd goed.

_BDM7375    _BDM7371Je waant je soms echt ver terug in de tijd…………..
Ook vandaag wordt deze jongen naar school gebracht.

Na een dikke knuffel aan Avzy vertrokken we de berg af. Ik moet zeggen dat het me al minder doet, maar als de telefoon gaat en handsfree niet bestaat, dan maakte ik me bij elke haarspeldbocht toch wel wat nerveus. Ik pakte dan mijn Nikon D600 en begon een foto te maken. Dan reed hij gelijk wat zachter. Beneden aangekomen haalden we Venera op en met z’n drieën gingen we op weg naar Haghpat.

Na ongeveer 15 minuten rijden arriveerden we bij Hotel Gayane. Sona, de eigenaresse begroete ons niet maar we warden ontvangen door een ‘werker’. Na een half uur verscheen Sona. Een charmante vrouw van midden 30 die in haar eentje een Hotel runt dat, op wat oude kamers na, volop in de steigers staat. Om de 4 minuten ging haar telefoon af. Toch heb ik een uur met haar kunnen praten en later tijdens het diner nog veel langer. Gelukkig was ook hier het ophalen van de vraag niet moeilijk.

Het was 12 uur toen we door de chauffeur van Sona naar de B&B van Eva werden gebracht. Een startende onderneemster. Het werd een ontmoeting om niet snel te vergeten. Eva, die voldoet aan ADHD extremia heeft het huis van haar ouders omgebouwd tot een B&B. Althans, de benedenverdieping. Daar aangekomen werden we begroet door 2 mannen en een jongen die met grote kippenbouten en aardappelen bij een grote BBQ aan het fikkie stoken waren. Eva stond binnen klaar, getooid in trainingspak (bleek later zeker geen overbodige luxe), samen met haar zus of schoonzus. Na de bezichting gaf deze vrolijke vrouw aan dat we konden gaan zitten. Ehhh, we zouden toch om 14.00 in het Hotel eten……Ff een fel belletje en het was geregeld.

We zouden daar eten. Er was op ons gerekend. Het was heerlijk en ook hier heb ik de Wodka afgeslagen. Als ik gedronken had wat me wordt aangeboden had ik zeker al Korsakov gehad want met drinkt hier van de morgen tot de avond. Alle vrouwen vinden dat hun mannen teveel drinken……Is dat niet van alle tijd en alle landen? Ik ontving een groot pakket aan chocolade en een grote fles Ararat en een fles eigengemaakte Wodka. Ik moet eens gaan kijken hoeveel ik mee mag nemen want het gaat de spuigaten uitlopen.

_BDM7438
Eva en haar man in de keuken. De kip al aan de spies.

Na drie keer gezoend te zijn waarbij de vrouw des huizes telkens een grote sprong maakte om mijn gezicht te bereiken verlieten we het erf. De hond van de buren kreeg nog een grote schop en ik zwaaide de familie vaarwel. Woensdag zal ik Eva nog een keer ontmoeten want dan geef ik mijn eindpresentatie.

_BDM7453
Met de familie op de foto

Teruggekomen in het Hotel werden Venera en ik naar Haghpath Unesco Monestry (http://whc.unesco.org/en/list/777 ) gebracht. Ik besefde het nog niet maar we gingen naar het absolute hoogtepunt van de Unesco erfgoederen in Armenië dat slecht op 200 meter van het hotel ligt.

_BDM7473

 

_BDM7498

Het was er leeg en Venera had voorwerk gedaan en was er al veel vaker geweest. Zij heeft me rondgeleid en alle prachtige ins – en outs laten zien. Van prachtige heilige bidplaatsen, donkere ruimtes vol met oude geschriften en alles vrij toegankelijk en aan te raken. Het was echt een emotioneel gebeuren met al die kleine en grote kloosters met elke hun eigen verhaal. Venera verdient een pluim. Ze wist alle antwoorden op mijn vragen. Ze vroeg of we bij het grote altaar even konden gaan zitten op 2 houten bankjes die daar stonden. Natuurlijk deden we dat. Het was er zo stil dat je een speld kon horen vallen. Heel bijzonder.

_BDM7501

_BDM7491

Ik zal dit niet vergeten. Het was heel indrukwekkend. Vooral het bidhuis van Maria Magdalena wat van binnen zwart was en vies en verlaten, maar gewoon rust en gezellligheid uitstraalde, ook al was het -7.

 

We hadden besloten om terug te lopen. Dat is lekker als je veel zit en eet. We liepen langs veel oude roestbakken. De weg is heel goed want die moet van Unesco elk jaar opnieuw worden geasfalteerd.

_BDM7513     _BDM7516

Teruggekomen in het Hotel kregen we een bezichtiging van het complex. Dat mag wat kosten dacht ik na 5 minuten. Een complete nieuwe vleugel met kamers met zwembad, sauna, massage, restaurant, bar, receptive, lift enz enz in aanbouw. Na deze bezichtiging hebben we, zoals we dat elke dag doen, de dingen besproken die belangrijk zijn. Soms wat fylosofisch, soms het ophalen van herinneringen van de dag, altijd eindigend met een lach.

_BDM7545

Het diner was lekker. Het was (weer) kip maar wel lekker op smaak. De gebruikelijke dingen stonden op tafel en ik kreeg de kans om alle dingen te vragen die ik wilde weten. Venera vertaalde alles want deze Business vrouw van een mega groot Hotel, op een locatie waar volgens het internet jaarlijks een paar 100000 mensen deze klooster bezoeken, spreekt geen woord Engels. Ze is in de leer bij een leraar die ook Venera Engels leerde spreken.

_BDM7535
Sona kijkt over haar mega grote complex

Degene die mij kennen weten dat ik direct een spel wil spelen en begon met vertalen. Vork, mes, mandje, kaas, zout, peper enz. Eigenlijk best raar dat je zonder Engels zo ver kan komen.

Na het eten hebben we de website onder handen genomen. Morgen krijgt Sona te horen wat er verbeterd kan worden.

Morgen spreek ik met Mary. Zij heeft ook een B&B, net even in een ander dorp. Daarna gaan Venera en ik naar een plaats waar ook hele oude monumenten staan. Dat laat ik graag aan haar over. Als we dan terug zijn en de website hebben besproken, is het al weer avond en zal ik de volgende dag opnieuw gaan verhuizen. groeten vanuit een prachtige kamer!

 

Wordt vervolgd!

Een gedachte over “Haghpat, thanxs for the moments of silence…

  1. Willem Caspers

    Hallo Bram,
    Alweer een mooi verhaal.
    Na het verhaal over de mooie oude kerk van Odzun nu weer over het monestry, heerlijk om te lezen.
    Het is een bijzonder land, echt heel anders dan wij gewend zijn, je kan daar veel ervaringen kwijt aan mensen die daar op een heel andere manier een b en b runnen.
    Ben eigenlijk wel nieuwsgierig hoe ze bij jouw eindpresentatie er zelf op terug kijken.
    Succes verder en ik wacht weer op jouw vervolg van het verhaal.
    Hartelijke groeten,
    Willem

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s