Armenia, i will never forget you !

Een blog maken om 5.00 uur, wachtend op de taxi die straks komt om me naar het vliegveld Zvartnots in Yerevan te brengen. Ik moet me toch even concentreren hoe het ook allemaal verlopen is gisteren want de tijd en de korte nacht pijnigt mijn hersenen.

  blogfoto 1

  Blogfoto 2

Gistermorgen werd ik wakker gebulderd in de B&B van Marina in Vanadzor. Dat is het verschil tussen ‘de country’ en de grote stad. De bakkersfabriek ontving in alle vroegte vrachtauto’s die kennelijk ergens moeilijk in konden parkeren. Ik had een raampje opengezet en ja…dan dender je dus je bed uit. De kamer was mooi, het ontbijt Frans. Niet dat ik allerlei croissants kreeg, maar ik ontbeet met 3 Franse dames die een congres van Psychologen bij gingen wonen. Ze praatten aan een stuk door een af en toe dan gaf ik er ook een Louis de Funet draai aan in mijn beste Frans. Ach..het was ook wel gezellig om het zo een keer mee te maken in plaats van alleen aan een tafel met een eigenaar die zelfs good morning niet begreep. Savak haalde me op om 10.30 uur en ik zwaaide de eigenaren , die nog net een foto van mij hadden kunnen maken voor hun gastenboek waar iedereen die de B&B bezocht in staat.

blogfoto 3  blogfoto 4

Savak zei met dat we een andere route gingen rijden. Eentje langs het meer van Sevang. Dat deden we ook. We passeerden beekjes, mooie uitzichten en klommen steeds hoger.

blogfoto 14

We reden langs de grens van Azerbeidzjan en kwamen regelmatig tanks tegen die waren gerepareerd en nu weer naar het front werden gebracht. Armenië is tenslotte nog in oorlog. Heel even heb ik nog wel gedacht dat er best over die ene heuvel een raket in zou kunnen slaan maar de manier waarop de altijd grappige Sevak het stuur in zijn handen had zorgde ervoor dat ik met relaxed voelde. ‘ Nog een bocht en dan zul je hem zien’ zei hij nadat we een hele lange donkere tunnel waren in en uitgereden (2 baans en volgens mij echt gevaarlijk). Hij had gelijk. Daar was het meer. Werkelijk adembenemend mooi.

blogfoto 6

Blauw tegen de besneeuwde bergen aan. In de hoogte prijkte weer zo’n kerkje. ‘ Would you like to go there?’ zei hij. Ik zei daar natuurlijk geen nee op. We reden het kerkje tegemoet en stapten uit op een parkeerplaats.

blogfoto 5

Trap na trap, trede na trede. Het was adembenemend. Dan bedoel ik niet dat ik iets moois zag maar dat ik verschrikkelijk hijgde en het behoorlijk benauwd begon te krijgen. Ik vroeg Sevak waarom hij zo makkelijk naar boven draafde. ‘ Ik ga elke dag een uur naar de sportschool zei hij. Straks ga ik naar mijn vriendin en dat is ook sport’ grapte hij.

We kwamen boven bij het kerkje en ik keek uit over het meer en de schitterende bergtoppen. Werkelijk waar……Daar kan Garda en Ballaton nog een puntje aan zuigen. Om over ons Ijsselmeer maar te zwijgen. In de diepte onder ons heeft de president een zwaar bewaakt optrekje aan de zee. Zeg maar een Mozambiqueje zoals Willem en Maxima maar dan aan het water. Na een foto en film sessie gingen we op de terugweg maar niet voordat we in het kerkje waren geweest. Sevak stak een kaarsje aan en ik maakte wat foto’s.

blogfoto 7

Sevak Apujanyan

We bromden voort in onze Lada en Yerevan naderde en het werd steeds drukker. In de stad was het weer ‘als vanouds’. Toeteren, wijzen en veel mensen. Dezelfde picolo van ruim 70 stond weer bij de deur. Net alsof de tijd had stilgestaan. De receptioniste, die ik ook nog herkende was er ook. Na het inchecken heb ik heerlijk gegeten. Suren Khudaverdyan, de man van PUM in Armenië kwam ook voor een gesprek. Een geweldige man die volgens mij een mooie baan heeft en heerlijk 25 van dit soort projecten draait met allerlei organisaties en daarbij met volle teugen geniet van het leven. Hij was zeer tevreden over hoe het is gegaan en was helemaal op de hoogte hoe het hele project is voorbereid en uitgevoerd. Daar werd ik vrolijk van. We zijn nog even kort de stad in gereden en toen hij met terugbracht heb ik mezelf te rusten gelegd. Hij had nog gezegd, toen hij hoorde dat Venera, mijn tolk, ook in Yerevan was en naar de Universiteit was gegaan om te studeren: ‘Je kunt haar beter bellen voor een wandeling. Met mij rijd je alleen snel langs de gebouwen’. Ik vroeg via de facebook of ze daar nog zin in had. ‘O ja natuurlijk. Ik kom eraan’. De universiteit kon ik, bleek achteraf, zien liggen. Hij is een paar 100 meter van het hotel vandaan.

blogfoto 10

Monument bij entree Yerevan

Ze nam me mee naar de Opera, Het parlement en allerlei prachtige gebouwen. We dronken thee met een taartje in een leuk cafeetje en beklommen aan het eind van de stad een gebouw dat bovenin een prachtige blik gaf over de stad. Het is een plek waar je met Hermien moet zitten, mijmerend over je vakantie of lekker romantisch tegen elkaar hangen. Wij zaten op de steenkoude stenen want het was inmiddels koud geworden en spraken over de reis en de dingen die we hadden meegemaakt en lachten over de dingen die we tegen waren gekomen. Ik overzag de hele stad en vond het een mooie afsluiting van onze kennismaking.

IMG_4225

 

Yerevan by night

In de taxi gingen we terug naar mijn Hotel waarna Venera verder reed met de taxi. Of we elkaar nog eens zien weet ik niet maar het was wel een bijzondere ervaring om met een tolk van alles mee te maken en ook te kunnen begrijpen, door middel van haar vertalingen.

Nu, een half uur later als toen ik begon ga ik naar beneden om uit te checken. Ik was er al geweest maar toen trof ik de piccolo slapend aan op de bank. Hij snurkte hard en hield zo ongewenste gasten op afstand denk ik dan.

Om 5.45 vertrok ik me de taxi naar het vliegveld. Helaas, het beloofde ontbijt was er niet en ook betalen bleek een groot probleem met alle passen die ik had. Toch lukte het uiteindelijk. Na vertrokken te zijn om 9.25 Armeense tijd , Nederlandse tijd 6.25 verliep het geheel voorspoedig. Via Parijs kwam ik uiteindelijk aan in Zwijndrecht waar Hermien op me wachtte.

070

Zo komt er een eind aan de geweldige reis. Het heeft me best veel gedaan. Toen ik wegvloog en eenmaal in het luchtraam was aangekomen kwam er toch wel een, laat ik het maar, nadenkmomentje aan. Ik hoop dat ik nog eens terug ga om te kijken of mijn aanbevelingen zijn opgevolgd. Dat moet volgens de bewoners in de zomer want dan is alles groen en veel mooier. Ik heb 13 B&B eigenaren geadviseerd, gelachen, genoten, me verbaasd, creatief gedacht, armoede gezien, hele enthousiaste mensen ontmoet, alle paden om en rond de B&B’ s met Venera bewandeld, bergen beklommen, geslapen bij 6 B&B’s, bij afgronden gestaan, gediscuseerd, 4 vliegtochten gemaakt, koeien en geiten schapen gezien, gedronken, gegeten (alles home made) en ben geen moment bang of bezorgd geweest of negatieve of eenzame gedachten gehad. Ik heb de mensen en het land in mijn hart gesloten.

Ik wil Johan Spape bedanken voor de tip om met aan te sluiten bij PUM en Annelies Kuijpers-van Meeuwen voor het in mij gestelde vertrouwen. Natuurlijk ook de manier waarop de directeur ter plaatse, Sevak Apujanyan mijn reis heeft ingepland waarbij ik op vele plaatsen heb kunnen logeren en gesprekken heb kunnen voeren. Speciale dank aan Venera die me heeft laten praten met mensen die ik niet kan verstaan en alle volgers die mee hebben gelezen. De reacties waren hartverwarmend. Last but nog least wil ik alle B&B eigenaren bedanken die mij hebben ontvangen in hun eigen huis en hebben laten ondervinden dat Hospitality iets is dat vanuit je binnenste moet komen.

Armenië, i will never forget you!

blogfoto 12

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s