Ik loop voor op de Joint Strike fighter

De dagen vliegen voorbij en volgen elkaar snel op. Zeker als je een dagelijks blog bij wil houden. Vanmorgen ben ik wakker geworden in een paars hemelbed in een Vegetarische B&B van Byurghik. Daarover later meer.

IMG_4154

Bij het opstaan hoefde ik niet lang op Venera te wachten. Nadat ik al een uurtje had gewerkt aan mijn rapport en Anush vanuit haar eigen huis was gewandeld naar de B&B was iedereen er om 9.00 uur voor het ontbijt. Het werd ook vandaag weer een dag vol met nieuwe dingen. Toen het zoveelste home-made ontbijt achter de knopen was greep ik de kans om ook dit dorpje goed te bekijken. Sevak de directeur van de SMECNC zou om 12.00 uur komen. Venera en ik praatten nog wat na over de discussie die we hadden die vorige avond aan tafel over alle buurlanden van Armenië waar men mee overhoop ligt. Het werd soms een vurig pleidooi waar voor de tolk alle zeilen bij moesten gezet en er soms ook dingen vertaald moeten worden waar je al jonge student toch heel anders over denkt. Toen we thuiskwamen speelde zij een stuk op de piano en zong er bij. Dat was toch wel even een klein brok momentje want in het zingen zat een enorme brok energie maar had ook gelijk iets meewarigs. De piano die niet helemaal goed gestemd was en de prachtige jonge vrouwenstem die met hard en ziel haar lied, voor mij, speelde. Slik…..

_BDM7772 Ik verliet het dorp om samen met Sevak en Venera en de financiële man van smecnc naar de burgemeester van een dorp te gaan. Onderweg stopten we bij een prachtige kerk waar zowaar op het plein voor de kerk een huisje stond waar men kaarsen verkoopt. Ik krijg opnieuw een indrukwekkende toch door alle gebouwen heen met uitleg van mijn tolk. Af en toe greep ze mijn fototoestel en wurmde zich in allerlei hoeken om mij op een leuke manier op de kiek te zetten.

_BDM7832

_BDM7835

Na afloop van de tour kreeg ik van Sevak en zijn college een souveniertje. Een beeldplaatje van de kerk en een hangertje. We zetten onze trip voort en kwamen aan bij iets dat opnieuw mijn verbeeltenis te boven ging.

_BDM7780

Op een grote betonnen plaat, uitkijkend over een prachtig dal stond de MIG 1. De eerste straaljager, in originele staat. Ik liep er heen om het verhaal aan te horen van een van reisgenoten. De vrouw die ergens bij een bosje wat scharrelde, draaide zich om en bleek de vrouw te zijn die hier de verhalen vertelt. Een prachtige statige vrouw die haar kunstje deed. We namen uitgebreid de tijd voor foto’s. Toen ik verder wilde gaan, mijn maagje begon al aardig te knorren, liepen we een andere kant op. Daar stond een hele oude auto van de ontwerper van de MIG’s. Als Lenin in een glazen kist stond ook deze auto in zo’n zelfde conserveringsbak. Ik grapte nog dat deze zo in een Bond film kon gaan. Die humor sloeg wel aan.

   _BDM7853

  _BDM7866

_BDM7882    _BDM7874

Verder ging de reis. We kwamen aan bij een stuk grond waar je van denkt….Wat moet je ermee. Nou dat wisten ze wel. Er stapte een statige man uit met een donker Armeens gelaat en hagelwitte implantaten als tanden. Er werd mij advies gevraagd over dit stuk grond waar ondergronds een oude fabriek met gangen ligt. Ze willen er een museum van maken. Nu is dat niet echt mijn expertise legde ik uit maar ik heb er natuurlijk wel mijn ideeen over. Al tekenend, schetsend, vertellend kwam ik wel tot iets. Het jammere was dat alles dichtgegooid was (de ingangen van de tunnels) en ik dus niet kon zien of het wel de moeite waard is om te beginnen. Er kwamen steeds meer mannen die zich er mee gingen bemoeien.

_BDM7927   _BDM7940De burgervaarder wees en wees en natuurlijk gingen we (samen me Sevak) op de foto

Er werd gewezen, gezwaaid, gediscussieerd en tenslotte, ik viel echt om van de honger, de conclusie getrokken dat het zeker wel kan. Ik zal bij PUM vragen of zo’n project om toeristen ook op een andere manier te trekken mogelijk is. De burgemeester zei dat de mensen het wel zat zijn, al die oude kerken. Hij sprak daarmee niet namens mij overigens._BDM7923 We stapten in en ik kon het echt niet laten om te vragen of we nog wat te eten zouden krijgen. Nou, dat was niet tegen dovemans oren gezegd. We knalden een bergpad op en stegen met soms wel 25% naar het dorp om uit te komen bij het huis van de burgemeester. Zijn vrouw zou wel gaan koken zei hij. Die wist kennelijk van niets want de beeldschone vrouw zat lekker met haar kinderen schriftjes in te kleuren. Ze pakte een joekel van een vis en eigenlijk voordat ik het wist stond schitterende houten tafel vol met eten en drinken. Ik nam alvast een slokje van de Armeense wijn (home made)….Daar was de mokerslag……Het was inmiddels 16.00 uur en na het ontbijt van 9.00 uur was dit het eerste wat ik binnenkreeg. Ik vulde mijn maag met heerlijk eten. Het lekkerste eten wat ik tot nu toe heb gegeten. Echt verrukkelijk. Op de vraag of ik even van het toilet gebruik kon maken werd voor mij de buitendeur opengedaan en wees de vrouw mij naar een houten hok. Daar aangekomen was het inderdaad de WC. Een gat in de grond, een emmer er naast vol met WC papier. Ik bracht mijn kleine boodschap naar de aarde en verliet het houten hokje. Overigens had ik het ook gewoon in de open lucht kunnen doen want er zaten zoveel gaten in dat de hele straat mee kon kijken. Weer een ervaring rijker. Wat hebben we het dan goed in Holland.

_BDM7944       IMG_4169

Toen de discussie de Politieke kant op ging en het voor Venera niet meer te vertalen viel en ik moet zeggen ook voor mij niet meer te volgen was. (had ook met de 3 glazen wijn te maken) wandelden we nog even door het dorpje heen om een frisse neus te halen. Daar schiet je dan ook de mooiste foto’s!

 

Ik had de mededeling al gekregen dat het hier voor Venera zou eindigen. De volgende halte , Dsegh, zou te ver van haar huis zijn en in dat dorp wonen twee tolken, die ook bij de 1e presentatie aanwezig waren. Voor mij was dit een heel naar gevoel. Je bent je toch gaan hechten aan iemand die met veel passie haar werk deed. Toen we haar afzetten bij haar huis in Aleverdi weet ik dat ze op de eindpresentatie zal zijn. Het contact verloopt nu via de mail. Ze vertaalt alles nu op schrift voor me. Wij reden door naar het hoogst gelegen gedeelte waar ik zal zijn in Armenië. Dsegh. Na vele haarspeldbochten kwamen we in de sneeuw aan bij de vegetarische B&B aan. De bijzonder charmante dame met de zeer moeilijke naam, Byurghik, begroette mij met 2 warme handen. Al gauw zaten we tegenover elkaar maar spraken geen woord. Sevak had gezegd dat er geen internet is hier. Zij wil rust…….Toch bijzonder dat er een oude TV aan stond waar op dat moment live het gevecht om de wereldtitel zwaargewicht boxen aan de gang was met een Armeense favoriet. ‘Is voor de gasten’ , maar die waren er niet……. We hebben gisteravond geen woord gewisseld en ik miste mijn tolkje heel erg. Na gefrituurde zadenkoekjes en veel groente om op te knabbelen ben ik vroeg in mijn bed gekropen. Dat was eigenlijk ook wel eens lekker. Het bed sliep goed. Het electische kacheltje heeft zijn werk gedaan en alle verdere apparaten liggen aan de oplader. Byurghik gaat zo werken en ik kan mijn rapport verder afmaken. Om 11.00 mijn en 8.00 uur jullie tijd heb ik het gesprek met Byurghik en daarna ga ik op bezoek bij de volgende B&B maar dat zouden er ook 2 of 3 kunnen zijn. Ik kijk nergens meer van op……..(positief)

_BDM7960

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s