The door to nothing !

De volgende verhuizing is een feit. Vanmorgen, zaterdag, ben ik precies een week weg.

Precies om half 9 was ik klaar met mijn koffers en liep naar de Taveerne met het gastenboek in de hand. Daar aangekomen was alles donker. Ik deed de deur open en er hing een zware shag lucht. Een van de    ‘workers’ schrok wakker vanuit een stoel en begroette mij. Niet met woorden, want ze spreken geen Engels en daardoor is communicatie niet mogelijk. Hij redde wat er te redden viel en begon zowaar te draven. De kok, een vrouw van dik in de zestig arriveerde even later. Ik schreef op mijn gemakje een leuk verhaal in het gastenboek en keek hoe mijn tafel werd volgezet. Koffie en thee en 2 worstjes die ik nauwelijks 1 minuten daarvoor een pan met veel te hete olie had horen vallen. Het siste alsof de stroomtrein van Amersfoort naar het spoorwegmuseum onderweg was met veel stoom in de pijp. Die heb ik maar laten liggen.

_BDM7602

 Een paspop voor de ramen

 

Sona en Venera kwamen samen aan om me op te halen. Ze wonen vlak bij elkaar in Aleverdi en waren er rond 11.00 uur. De reis ging naar Tumanyan, naar de B&B van Anush en Stephan. Met de privechauffeur van het hotel scheurden we, al bellend, door de bochten. Een onveilig gevoel heb ik niet meer gehad. Dat stadium ben ik inmiddels wel voorbij. Aangekomen bij de B&B werden we zeer hartelijk begroet. Het was er wel heel koud binnen. Een meisje, de dochter, met een verstandelijke beperking was er ook. Ik heb mijn spullen neergelegd en mijn koffers geopend (het wordt er al aardige een zootje in) en pakte een sleutelhanger met klompjes die ik van Luit had meegekregen. Luit is de landen vertegenwoordiger van PUM in Den Haag. ‘ Wil je wat kralen mee?’ vroeg hij vlak voor de reis. Natuurlijk wilde ik dat. Het meisje glom gelijk en rende naar buiten om het aan iemand te laten zien. Vader Stephan riep iets in mijn richting dat later een bedankje bleek omdat het vandaag ook haar verjaardag was…….Tja_BDM7618

Na een lekker lunch, nou ja lekker…niet alles. Ik weet niet of iemand van de lezers wel een Veldzuring heeft gegeten en dan ook nog in soepvorm…. Ik heb het opgegeten want ik wil echt alles proeven maar dit is niet iets dat ik op de kaart zou zetten. Het hele huis rook naar paard. Mijn moeder appte dat ze het ook nog wel eens koopt. Nou, laat maar…..

_BDM7685

Stephan en ik op de foto, heel hoog in de bergen

Na het gesprek had Venera geregeld dat we naar een kerkje zouden gaan in de Bergen. Stephan, de eigenaar van de B&B, gaf aan dat dat natuurlijk te regelen viel. In een opel vertrokken we naar iets dat later opnieuw een schat bleek te zijn dat ik weer in mijn levensbagage mee kan nemen. Na een paar kleine bochtjes maakte onze gastheer een bocht naar links en daarna stijl omhoog naar rechts. We gingen via een grasweg met sneeuw door een tunneltje heen dat aan weerszijde echt maar 5 cm overhield aan beide kanten. Daarna een stijle bocht naar rechts en hoog ging het…echt hoog. Het gas ging erop en we spoten omhoog. We naderden de sneeuwgrens en dat was de reden om de Opel vol onderin te trappen. Helaas. We gleden, verloren de grip en de auto sloeg af. Tot hier en niet verder dacht onze Duitse vierwieler. De tocht die toen volgde was weer adembenemend. Mijn hoogtevrees is weg. Ik stond op richels en keek honderden meters naar beneden. Ik klom op trappen die geen trappen waren en sprong van steen tot steen om uiteindelijk uit te komen bij een kerkje dat tegen de rotsen is gebouwd en vol met fresco’s hing en ook geen kleintjes maar echt hele grote.

_BDM7724

Na een fotoshoot van iedereen bekeken we alle gebouwen die er stonden. De kerk is eind jaren 80 door een enorme rots geraakt en recht in het hart geraakt. Daardoor is alles vernietigd en zijn ze nu aan het renoveren geslagen. Toch komen er op deze onherbergzame omgeving nog mensen want er staan schilderijen en ook kaarsen en lucifers in de stenen kapelletjes. Enorme _BDM7666fresco’s flankeren de muren _BDM7758die in weer en wind steeds weer klappen krijgen. We klauterden weer naar beneden en ik moet zeggen, het was echt heel vermoeiend deze excursie. Het eindigde met een deur van Ijzer (verroest) die naar niets leidde. Venera en ik zijn nog op zoek naar een titel.

Zoiets als ‘ the door to nothing’. (links)

Net toen we weer bij de auto waren zag ik een trui zwaaien in de bomen. Van wie zou deze toch zijn? Ik zal het niet weten.

_BDM7766

_BDM7644

Ik had begrepen dat we, terwijl ik op mijn tandvlees liep, dat we naar en volgende kerkje gingen. Er werd nog gevraagd of ik eerst nog wat wilde rusten. Ik dacht…ach laten we het maar gelijk doen, dan kan ik daarna rusten. Wat schetst mijn verbazing dat we voor een huis stopten en er een bezoek aan een nieuwe B&B tevoorschijn kwam. Zelfs voor Venera was het een verrassing. Zij had ook begrepen dat we naar een nieuw kerkje gingen.

Het sneue is dat deze dame, Svetlana uit Oekraïne, niet wat gebeld. We stonden er zomaar voor de deur. De lezer met gevoel kan wel nagaan dat het voor haar en haar dochter dikke stress was. De expert voor de deur en niets op tafel. Ik had met haar te doen. In rap tempo werden er allerlei zoete broodjes gebracht met thee (uit eigen tuin) en ik vroeg om een blaadje en een pen. Dat kwam ergens vandaag waar heel lang geen hand in was geweest. Het gesprek begon en ik ben toch verbaasd dat ik wel 13 aanbevelingen kon geven, nadat we ook de B&B kritisch hadden bekeken. Deze dame is een echte kanjer. Ze wil en wacht niet op de dingen die komen gaan. Ze heeft bedden besteld en kan beginnen. Toch zal ze eerst wat muren en wat vloeren moeten boenen want anders zal het wat vreemd aanvoelen voor de gasten. Ik zal jullie de details besparen.

_BDM7771Met Svetlana en dochter op de foto

We liepen terug naar de B&B van de gastvrouw en heer en aten een heerlijk hapje. Daarna hebben we nog wat gewerkt en Venera vertaald. Het loopt als een trein tussen ons. Omdat haar huis te ver weg is heeft ze ook in de B&B geslapen. Dat is echt heel makkelijk. Ik heb haar als kado een trainingsspel gegeven met kaarten en afbeeldingen waarop dingen staan die je cursisten kan laten pakken om zichzelf voor te stellen. We speelden een start van een training. Zij pakte, en ik had dat nog niet gezien, de stokoude boot die op het strand vast was komen te zitten en daar al jaren ligt. Op de vraag waarom kon ze geen duidelijk antwoord geven. Het antwoord weet ik inmiddels wel want ze heeft er kennelijk in bed over nagedacht:’ I took this one because I like the colour and I do not wanna choose another’. Een wat fylosofische bewering waar ik ook over na moest denken. De morgen is al aangebroken en ik weet al wat er allemaal is gebeurd. Toch geef ik een heel klein tipje van de sluier….Ze hebben me mijn Venera afgenomen voor 2 dagen en ik zie haar weer op de finale presentatie a.s dinsdag om 14.00 uur en dat terwijl de B&B waar Ik nu zit geen woord buiten de deur spreekt….………..Voelen jullie ook met me mee? Wordt vervolgd!

Anush zorgde goed voor me

_BDM7629

Een gedachte over “The door to nothing !

  1. Willem Caspers

    hallo Bram,
    Prachtig wat je meemaakt, ziet aan mooie dingen en geweldige mensen die je ontmoet en daar dan een mooi verhaal over schrijft.
    Nog een paar dagen in Armenie en ik hoop nog een paar mooie verhalen.
    Hartelijke groeten vanuit een nat en koud Zwijndrecht,
    Willem

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s